บ้านที่เคยอยู่

บ้านที่เคยอยู่

บ้านที่เคยอยู่ ก็ไม่ได้อยู่ จำต้องเดินทางออกจากบ้าน ไปแสวงหาชีวิต
ชีวิตคืออะไร ทำไมทุกคนจึงรักชีวิต ค้นหาเป้าหมายของชีวิต

ชีวิตการทำงาน
รู้สึกอยากรู้ อยากเห็น อยากทำ อยากลอง สนุก ลืมเหนื่อย
โดนด่า โดนว่า ยิ้มได้
เดินทาง คร่ำเครียด หิว อิ่ม อึดอัด เบื่อ อยาก หม่นหมอง เงียบ
โดนบ่น เริ่มท้อ ทนไม่ไหว เกเร มาสาย ไม่มา ลาป่วย
ระบาย เลวร้าย ลาออก ไล่ออก
ฮึดสู้ รวบรวมกำลังใจ
โกหก จริงใจ ตรงไปตรงมา เตะหมา เหม่อลอย
นอนไม่หลับ ปวดหัว คิดไม่ออก
มึน เมา อ้วก ทรมาน ซมซาน
อยากกลับบ้าน คิดถึง
อยากไปให้พ้น ดิ้นรน
เดินทางกลับบ้าน

บ้านที่เคยอยู่ ไม่มีใครอยู่ จำต้องเดินทางออกบ้าน ไปแสวงหาต่อไป........


(อารมณ์หนึ่ง เมื่ออยู่ที่ป้ายรถเมล์แห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวง ผู้คนมากมายแต่เหมือนไม่มีใคร)...........................................By Tix 20/07/2000

ยิ้ม

คนเรามีรอยยิ้มเป็นอาวุธ
คนเรามีรอยยิ้มเป็นของฝาก
คนเรามีรอยยิ้มไว้ให้คนอื่น
คนเรามีรอยยิ้มไว้ให้เพื่อน
คนเรามีรอยยิ้มไว้แก้ความเหงา
คนเรามีรอยยิ้มไว้สู้กับน้ำตา
......และคนเราก็มีรอยยิ้มไว้ให้ตัวเอง.......
......แล้วใครที่ไม่คิดจะมีรอยยิ้มไว้.......ถามตัวเอง...จะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร....

โก๋ TGY

เรื่องที่โก๋ อยากเล่า

โปรดติดตามตอนต่อไป

เหนื่อย

เวลาเรารู้สึกเหนื่อย โดยที่ไม่ได้ทำอะไร
เหนื่อย ทั้งๆที่นอนอยู่เฉยๆ
เหนื่อยจนถอนหายใจไปหลายที หลายครั้ง
นั่งมองปลาหางนกยูง เวียนว่ายไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
นั่งมองนกกระจิบ บินวนเวียน เทียวมาแอบกินข้าว โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
นั่งฟังเสียงหมาตัวดำ และตัวอ้วน เห่า อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย


ทั้งแสงแดด ทั้งฝนตก ไม่เหนื่อยกันบ้างเหรอ ?????


อยากรู้จริงๆ ว่าเราจะทำอย่างไร ให้หายเหนื่อย.......เหนื่อยใจ

เรื่องหมาๆ

วันนี้ตื่นเช้าหน่อย ตื่นขึ้นมาก็ไม่คิดอะไรไปมากมาย คิดถึงเมื่อวาน คิดถึงวันนี้ และคิดถึงวันพรุ่งนี้
เปิดกระจกได้ยินเสียงเห่าของเจ้าหมาตัวใหญ่สองตัว มันทะเลาะเบาะแว้งกัน ก็คงเป็นเรื่องของความซื่อสัตย์ ที่หมาเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์ที่สุดของคนเรา เป็นเพื่อนเราได้ ลองคิดดูว่าขนาดหมาที่เกิดมาก็ได้เพียงเท่านี้ มีความรักต่อคน มีความรักต่อเพื่อนหมาของมัน แต่ด้วยหน้าที่หรือสัญชาติญาณหรือไม่ก็ตาม มันก็จะปกป้องอาณาเขตของมัน จากเพื่อนหมากลุ่มอื่นๆ
วันนี้แค่หยั่งเชิงกันธรรมดา ให้รู้ว่าอาณาเขตของมัน ไม่ควรจะมีเพื่อนหมาตัวไหน เข้ามายุ่มย่าม วุ่นวาย และทุกสิ่งทุกอย่างก็คลี่คลาย เมื่อหมาอีกตัวรู้ว่า ทะเลาะกันไป ก็รั้งแต่จะเจ็บตัวกันไปเปล่าๆ ก็เลยหันหลังจากกันด้วยดี
ลองมองดูคนเรา ก็คงเป็นอย่างนั้น เมื่อเรารู้ว่า เราล่วงล้ำ หรือละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนอื่น เขาก็จะปกป้อง รักษาอาณาเขตของเขาไว้ ก็เหมือนกัน หากเราจำต้องปกป้องรักษาอาณาเขตของเรา เราก็ต้องข่มขู่ ขับไล่ ด้วยวาจา ไม่ต้องลงไม้ลงมือ ให้บาดเจ็บล้มตายกันไป ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย ซ้ำยังจะก่อให้เกิดปัญหาตามภายหลังได้
ก็แค่นี้ ลองสรุปกันเอาเองแล้วกัน
By Tix 22-12-43 ,7.50 am (On Bed)

ความรู้สึก มันต่างกันไหม?

เคยไหม กับคนที่เราไม่รู้จัก แล้วเรายิ้มให้
เคยไหม กับใครก็ไม่รู้ แล้วเรายิ้มให้
เคยไหม กับคนที่เราเกลียด แล้วเรายิ้มให้
เคยไหม กับคนที่เรารัก แล้วเรายิ้มให้

เคยไหม กับคนที่เราไม่รู้จัก เขายิ้มให้
เคยไหม กับใครก็ไม่รู้ เขายิ้มให้
เคยไหม กับคนที่เราเกลียด เขายิ้มให้
เคยไหม กับคนที่เรารัก เขายิ้มให้

ความรู้สึก มันต่างกันไหม?


ชีวิต เราดำเนินไปด้วยใจปรุงแต่ง
ชีวิต เราเสแสร้ง ด้วยแรงริษยา
ชีวิต เราลุ่มหลง ด้วยมัวมายาชีวิต เราชินชา เพราะว่า ไร้จิตใจ............By Tix 21/07/2000

ในคืนฝนพรำ....

A/D/A/D/A/D/Bm E A

คืนนี้ คืนที่ฝนพรำ
คืนนี้ ฉันยังจำเธอได้
คืนนั้น อาจเป็นคืนสุดท้าย
ก่อนเธอลาฉันไป ในคืนฝนพรำ

สายฝน นั้นยังคงตกอยู่
ไม่รู้ เธออยู่หนใด
คืนนี้ ฉันยังร้องไห้
ก่อนที่เธอจากไป ในคืนฝนพรำ....................(T,19/05/2004)

ความรัก มีค่าเพียงใด

เราอาจจะรอคอย ใคร..บางคนอยู่
คนที่เข้ามา เปลี่ยนแปลง ชีวิตเราไปจากเดิม
เราอาจจะเจอใคร ใคร...ที่รออยู่
อยู่ปลายฟ้าไกล หรือเพียง แค่ปลายสายตา

ไม่มีใครรู้ว่า ปลายทางของความรักจะเป็นอย่างไร
(ถ้าโชคดี) เราอาจจะมี ความรักดีๆ ที่ทำให้มีความสุข
(ถ้าโชคร้าย)เราอาจจะมี ความทุกข์ในใจ เมื่อสูญเสียความรักไป
(ถ้าโชคดี)เราอาจจะมี ความคิดดีๆ ที่ทำให้มีความหมาย
(ถ้าโชคร้าย)เราอาจจะเจ็บ และช้ำเจียนตาย เมื่อความรักเราจบลง

เราอาจจะเสียใจ กับใครซักคนหนึ่ง
แต่ในวันนึง จะเข้าใจ ในสิ่งที่เป็นไป
เราอาจจะช้ำใจ ใคร....ทำให้เจ็บ
เก็บรอยน้ำตา เวลา จะช่วยรักษาใจ

ไม่มีใครรู้ว่า ปลายทางของความรักจะเป็นเช่นไร
(ในวันนึง) เราจะขอบคุณ ความรักดีๆ ที่ทำให้มีความสุข
(ในวันนึงเราจะขอบคุณ ความทุกข์ในใจ ที่ทำให้เราแข็งแกร่ง
(ในวันนึง) เราจะขอบคุณ ความคิดดีๆ ที่ทำให้ใจเข้มแข็ง
(ในวันนึง))เราจะขอบคุณ ขวากหนามทิ่มแทง เป็นแรงให้สู้ต่อไป


และไม่ว่า คืนวันที่ผ่านไป จะเจ็บช้ำสักเพียงไหน
(อยากให้เธอ) โอบกอดตัวเอง เอาไว้บ้าง ในวันที่ใจเหน็บหนาว
โอบกอดตัวเอง เอาไว้บ้าง ในวันที่ความรักเปลี่ยน
ปลอบใจตัวเอง เอาไว้บ้าง ให้คืดว่าเป็นบทเรียน
ชะตาชีวิต ความรักเปลี่ยน มีสุข เหงา เศร้าปนกัน

ในวันที่เรามอง คิดย้อนกลับมา
หัวใจเราจะบอก เสมอว่า ความรัก มีค่าเพียงใด

เวลา คนเราไม่เท่ากัน

นั่งรอคอยให้หมดเวลาไปวันๆ การรอคอยเพื่อทำลายคุณค่าของเวลาไปอย่างไร้เหตุผล
มองดูที่เข็มนาฬิกา มันก็เดินไปอย่างปกติ แต่บางครั้ง ก็ดูอ่อนแรง เหมือนใจเราที่มันอ่อนล้า อยู่ตอนนี้

บางทีดูๆ ไป เข็มนาฬิกาก็พยายามจะเดินถอยหลัง เพื่อหยุดเวลาของตัวเองไว้กับเรื่องราวที่ผ่านพ้นไปแล้ว


ในขณะที่เวลาของเธอผ่านพ้นไปในแต่วัน มันคงยาวนานกว่าที่คิด
หรือไม่ก็ผ่านไป อย่างรวดเร็ว จนบางทีใจเธอเองก็รับไม่ทัน

จะมีวันไหนที่เวลาของเราสองคนเดินไปพร้อมๆ กัน
จะได้ไม่มีใคร คนใดคนหนึ่งจะต้องรอคอย อย่างไม่มีทิศทาง

ศรัทธาแห่งชีวิต

วันเวลาหมุนเปลี่ยนไปทุกๆวัน
มันช่างเนิ่นนานเหลือเกิน ที่เราต้องเดินผ่านป่าทึบของชีวิตในช่วงนี้ไป
แสงแดดอ่อนๆ ในยามเช้า สาดส่องทะลุยอดไม้ใหญ่ลงมา
ไม่เพียงพอที่จะทำให้น้ำค้างบนยอดหญ้า ระเหยกลายเป็นไอ
เพียงแต่อุณหภูมิของช่วงกลางวัน ก็พอที่จะทำให้ละอองไอน้ำ กระจายหายไปในอากาศได้

เส้นทางที่เราต้องเดินผ่าน มีทั้งเศษไม้น้อยใหญ่ ขวางทางเดิน
แม้จะต้องหลบหลีก แต่ก็ไม่อยากให้เสียเวลาในการเดินทางผ่านป่าแห่งชีวิต
ไปให้ถึงที่ยอดเนินเขาฝั่งโน้น

ในการเดินทางมันก็ย่อมมีเหนื่อยล้าบ้าง
ก็ได้แต่ชะลอความเร็วของฝีก้าวที่อาจต้องเหยียบก้อนหิน ก้อนกรวด ผืนทราย หล่ม โคลน
ระหว่างทางก็มีเพียงเสียงนกที่พอจะหลงเหลือมีชีวิตรอด เส้นสายลมที่พัดกิ่งใบ ให้รู้สึกไม่เงียบสงัดวังเวง

แมลงตัวน้อยๆ เกาะบนใบไม้ ไต่หาอาหาร
บางทีตัวมันเอง ก็กลายเป็นอาหาร เป็นวัฏจักรชีวิตแบบนี้ ตลอดไป

หลังจากเพลิดเพลินกับการใส่ใจรายละเอียด สิ่งต่างๆ รอบข้างตัวเรา
มันทำให้เราคิดว่า แม้เส้นทางนี้จะมีเพียงตัวเราคนเดียว
แต่ไม่ทำให้เรารู้สึกอยู่คนเดียวซะเลย สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ความรู้สึกของต้นไม้
ที่แลกเปลี่ยนอากาศกับเราล่ะ


และเราก็มาถึงหุบเหวน้ำตกสูงชัน หากเราจะข้ามผ่านไปอีกฟากฝั่ง
ก็คงต้องเสี่ยงชีวิตกับการปีนป่ายหน้าผาไป

เรานั่งคิดอยู่พักใหญ่ เราจะไปต่อไหม รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีใครรอเราอยู่ตรงนั้นเลย

หรือเราจะหันหลังกลับ แต่ทางที่เดินมาก็ไม่มีทางที่จะเดินกลับทางเก่า

ความรู้สึกศรัทธาที่อยู่ภายในใจ เริ่มกลับกลายเป็นความกลัว
ความกล้าบ้าบิ่นที่เคยมี กลับกลายเป็นไม่มั่นใจ..........................

หลับตา หรือลืมตาในที่มืด

เดินในที่มืด มองไม่เห็นอะไร ย่อมต้องใช้ความระมัดระวัง
แต่ถ้าเราหลับตาเดิน ในที่มืด ก็คงไม่ต่างกัน

มองออกไปไม่รู้ว่าใกล้หรือไกล เพราะไม่เห็นอะไรเลย
การมองอะไรๆในที่มืดสนิท มีเพียงใจเท่านั้นที่จะพอส่องนำทาง
ให้เดินออกไปจากที่ๆตรงนี้ได้ รู้ไหมเพียงแสงไฟเล็กๆ ที่ลอดช่องบานประตูแค่นั้น
ก็พอจะทำให้หัวใจมีความหวัง พลังใจ ที่ผ่านความมืดนี้ไปให้ได้
ในขณะที่หากเราหลับตามันซะ ก็ไม่เห็นอะไรเลย
เหมือนเราไม่ต้องการความหวังอะไรทั้งนั้น
แม้เพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ของความหวังก็ไม่มี ไม่ต้องการ
คงได้แต่รอให้เดินชนอะไรซักอย่าง
ให้ล่วงหล่นเสียหาย อาจเป็นแก้วที่แตกเป็นเศษคอยทิ่มตำให้เท้าเป็นรอยแผล
แล้วทิ้งรอยเลือดให้ละลายความเหงา ในมุมมืด

ช่วยหาคำตอบให้ด้วย

ว่าควรจะหลับตา หรือลืมตาในที่มืด

อย่างไหนดี

นี่หรือความรัก

ความหอมหวาน ที่ผมหลงเสน่ห์เข้าไปเต็มเปา
รอยยิ้มที่เอิบอิ่มเต็บใบหน้า ช่างน่ารัก สดใส

ทุกวินาทีที่ผมหายใจเข้าออก เหมือนกำลังจะบอก
ว่าผมคงจะทุรนทุรายแบบนี้ ไปอีกนานเท่านาน

เมื่อคราวใด ได้พบหน้า ได้รับความรู้สึกอบอุ่น
ก็พอจะบรรเทาเบาบางลงไปได้บ้าง

เหมือนโหยหา เหมือนหิวอยู่ตลอดเวลา
จะกินอะไรเข้าไปก็ไม่รู้จักอิ่ม

นี่แหละกระมัง ที่เค้าเรียกว่า
"กินไม่ได้ นอนไม่หลับ"


ความรักก็เหมือนการดอมดมกลิ่นกุหลาบ
ที่หอมหวานแต่ก็เจ็บปวด กับหนามที่คอยทิ่มตำ
เพียงเตือนสติให้เราระมัดระวัง ในการชื่นชมกับความรัก


นานแล้วที่เราไม่ได้เป็นแบบนี้
แต่ก็อะไรๆ ที่หัวใจมันรอคอยมาค่อนชีวิต